Khoirunnisa'

Kisah ini adlh pengalalaman seorang ibu, yg rasanya pantas untuk direnungkan khususnya bagi mereka yg hidup berkecukupan, dan selalu dimanja Tuhan..
*******


Dari pinggir kaca nako, diantara celah kain gorden, sy melihat lelaki itu mondar-mandir di depan rumah. Matanya berkali-kali melihat kerumah sy, sesekali org itu mengelap keringat dikeningnya..
Dada sy berdebar menyaksikannya. Ada maksud apa lelaki itu mondar-mandir didepan rumah sy? Dari usia, lelaki itu tak jauh beda dg usia anak sy yg sulung, yg baru kls 2 SMU. Melihat gelagatnya yg gelisah dan matnya selalu tertuju kerumahku, tdk kah dia punya maksud buruk dg keluragaku? Apa dia mau merampok? Bukankah dijaman skr ini org merampok tdk lg mengenal wkt? Atau dia punya masalah dg Nabil anak sy??

Sy berdoa smg lamunan dlm pikiran sy itu tdk benar. Lalu sy mengunci seluruh pintu dan jendela rumah, sbg antisipasi takut terjadi sesuatu. Soalnya dirumah ini aku hanya seorang diri. Kang Ahmad suamiku lg ke kantor, Nabil lg sekolah, dan Nayla lg les B.Ingris, terus pembantu bi Nia sudah seminggu tdk masuk. Bagaimana kalau lelaki itu masuk, lalu menodongkan pisau, sy bisa apa??

Pintu pagar rumahku memang selalu terbuka. Jd siapa sj bisa masuk. Tapi mengapa anak muda itu tdk masuk? Atau dia menunggu sampai yakin agar tdk ada org yg melihat? Lalu sy lihat anak muda itu penghampiri tiang telepon, lalu dia diam beberapa lama dibawahnya. Sy begitu lega, krn sy punya pikiran dia lg menunggu temannya, atau pacarnya, atau siapa sj. Sy memang tdk mesti berburuk sangka seperti tadi. Tapi dijaman ini, dg peristiwa2 buruk yg sering kita lihat di tv dan surat kabar, dimana org sudah banyak menghalalkan berbagai cara. Sepertinya punya rasa curiga lebih baik daripada lengah..

Sy masih tdk beranjak mengintip disela2 kain gorden disamping kaca nako. Sy masih was-was krn anak muda itu sesekali masih melihat kerumah sy. Terlintas dipikiran sy untuk menelepon tetangga, tapi sy takut nanti jd ramai. Bisa-bisa penduduk sekomplek mendatangi anak muda itu, lalu menghakiminya dan memukulnya.

Lalu tiba-tiba anak muda itu membalikan badan dan masuk ke halaman rumah. Debaran jantung sy mengencang kembali. Sy memang mengidap penyakit jantung. Tekad sy untuk menelepon tetangga sudah bulat, tapi kaki sy mendadak sulit melangkah dan bergetar lemas. Apalgi ketika anak muda itu makin dekat dan ada didepan pintu. Sy ingat..! Ya sy seperti pernah melihatnya.

Tapi anak muda itu tdk lama diteras rumah. Dia hanya memasukan sesuatu ke celah-celah diatas pintu, lalu dia pergi. Sy masih belum bs mengambil benda itu, krn kaki sy masih lemas..
Setelah hati sy aga tenang, sy mengambil barang yg dilatuhkan anak muda itu. Ternyata sebuah dompet.
Oh iya sy ingat..! Bukankah anak muda itu yg menabrak sy wkt pulang dari pasar, hingga sy terjatuh, lalu dia minta maaf dan bergegas pergi. Wkt itu sy benar2 jengkel, aplg sampai dirumah diketahui dompet yg disimpan dikantong pelastik yg disatukan dg belanjaan raib.
Dan hari ini lelaki itu mengembalikan dompet sy lewat celah diatas pintu. Setelah sy periksa, uang 300rb lebih, cincin emas, dan surat2 penting tdk ada yg kurang.

Lama sy melihat dompet itu, dan melamun, antara percaya dan tak percaya. Tak menyangka anak muda itu mengembalikan dompet yg telah dicurinya. Bukankah itu ajaib, seperti dlm dongeng? Atau memang hidup ini tak lebih dari sebuah dongeng?

Bersama dompet yg dikembalikan itu, sy menemukan surat yg dilipat tdk rapi. Lalu sy baca surat itu, isinya seperti ini:

"Ibu yg baik, maafkan sy telah mengambil dompet ibu. Tadinya sy hanya mau mengembalikannya saja, tanpa mau menyertakan surat yg sy tulis ini. Tapi sy tdk punya tempat mengadu, krn itu sy tulis surat ini. Smg ibu berkenan membacanya..

Sudah tiga bulan sy berhenti sekolah. Bapak sy di PHK, dan sy tdk mampu membayar uang SPP yg berbulan-bulan sudah nunggak. Krn melihat keluarga sy tak mampu, tak apa2 sy berhenti sekolah hanya sampai kls 2 STM. Hanya ada yg membuat hati sy sakit. Setelah bpk sy d PHK, bpk jd sering mabuk dan main judi buntut. Itu yg membuat hati sy sakit.

Adik sy yg tiga org, semua putus sekolah. Ema sy sehari-hari jualan gorengan yg dititipkan diwarung2. Adik2 sy yg membantu mengantarkannya ke warung. Sy pun berjualan koran untuk membantu Ema beli beras. Dari pagi sampai malam sy bekerja, tdk sj jualan koran, sy jg kerja cuci piring diwarung nasi. Tp penghasilan yg pas-pasan itu malah sering dipinta bpk untuk mabuk dan judi.

Ketika bpk semakin sering meminta uang sm Ema, kadang sambil marah dan mukul. Sy tak tahan melihatnya. Sy mengusir bpk. Dan begitu bpk memukul, sy membalasnya hingga bpk terjatuh. Ema memarahi sy, dan mengtakan sbg anak durhaka. Hati sy sakit. Sy bingung mesti bagaimana??

Saat Ema sakit, dan Bpk malah menjadi-jadi dg judi buntutnya, sakit hati sy semakim menggumpal. Tp sy tdk tahu, sakit hati oleh siapa? dan krn apa..?

Di jalan saat sy jualan koran, sy sering merasa punya dendam yg besar, tp tdk tahu dendam oleh siapa dan krn apa? Sy lihat org lain dg mobil bagus melenggang didepan sy, sesekali sambil menelepon dg hp yg bagus, dg tdk kekurangan sedikitpun. Ketika mereka makan di rumah maka, mereka bs menghabiskan ratusan ribu untuk sekali makan. Sedangkan saya untuk membawa Ema ke dokter pun tdk mampu..

Hingga suatu hari sy bertekad, pokonya ema harus ke dokter. Ema harus sembuh, krn ema satu2nya milik sy dan adik2 sy. Krn dari jualan koran tdk cukup, sy merencanakan untuk mencopet. Berhari-hari sy mengikuti Bus kota, tp sy tdk pernah berani mengerayangi saku org. Malah keringat dingin membasahi sekujur tubuh. Sy gagal jd pencopet.

Lalu sy pergi ke pasar, melihat banyak org yg belanja. Wkt itu sy melihat ibu memasukan dompet ke kantong pelastik. Maka sy ikutin ibu. Lalu sy pura-pura menabrak ibu, dan saat ibu terjatuh, sy cepat2 mengambil dompet ibu dari kantong pelastik. Sy gembira ketika di dlm nya ada uang 300rb lebih. Sy segera mendatangi Ema dan mengajaknya ke dokter. Tp ema malah menatap sy dan menanyakan dari mana sy dpt uang. Awalnya sy pura2 bhw uang itu hasil pinjaman dari teman. Tp Ema tdk mempercayainya. Akhirnya sy jujur mengatakan yg sebenarnya. Mendengar itu, ema memalingkan muka dari sy. Dipinya mengalir butiran-butiran air. Ema menangis. Dan sy semakin bingung. Ingin berteriak sekeras-kerasnya, sepuas- puasnya..

Dg uang 300rb itu sebenarnya sy bisa bersenang-senang, makan2, brpoya-poya. Tp sy tdk bs melakukannya. Sy harus mengembalikan dompet ini ke Ibu. Maaf sy.."
***
Surat itu berulang kali sy baca. Dan berhari-hari sy mencari anak muda itu. Disetiap stopan tempat puluhan anak jalanan berkumpul, ditaman-taman. Tp anak muda itu tdk pernah ditemui.

Suami dan kedua anak sy mungkin merasa aneh dg sikap sy akhir2 ini. Tapi mau bagaimana, hati sy sudah tdk bisa lagi menikamati kemewahan. Tdk ada lg keinginan untuk makan ditempat yg harganya ratusan ribu sekali makan, tdk ada keinginan beli baju bermerek terkenal yg harganya ratusan bhkan jutaan. Sy menolak meski suami bilang tak apa sekali- kali..

Saat sy ulang tahun, suami sy menawarkan untuk merayakn dimana sj. Tapi sy menolak. Sy ingin memasak dirumah, membuat makanan dg tangan sy sendiri. Dg dibantu bi Nia, lebih 100bungkus nasi sy bikin. Lalu dg diantar suami dan anak2 sy, nasi bungkus itu sy bagikan ke anak2 jalanan, ke tukang koran, pengamen, yg minta2. Sy datangi tiap stopan lampu merah, hingga di stopan terakhir yg sy kunjungi, sy mengajak suami dan anak2 sy untuk makan bersama dipinggir jalan dibawah pohon besar, diam-diam air mata mengalir dipipi sy. Nayla menghampiri sy sambil menghapus air mata dipi sy "Mamah, sy bangga jd anak mamah"